Club Judge column

Thursday 01 January

Norman Soares: Storm & Iris


Ook al wist ik dat ik er ooit één wilde worden; nu nog even niet, please!

Mijn leven was altijd een gezellige puinhoop, en kom me niet voorstellen dat het nu echt een verstandig beslissing kon zijn op dat moment ‘je moi vivre’.
De kans was ook betrekkelijk klein dat het kon gebeuren. Tja! Je vertrouwde toch op die kleine ufovormige glimmende jetsers, die ze elke dag netjes voor het slapen gaan innam..

Het blijft een bizar moment, ook al is het onverwachts, op het moment dat je weet dat er iets heel bijzonders aan de hand is, heb je er eigenlijk direct ongelofelijk veel zin in! Althans bij mij wel!

En nog gekker was, dat ik een half uur nadat ik van de shock was bekomen, op internet de totale collectie daiper dudes aan het uitpluizen was! Je weet wel, dat zijn van die luiertassen, ontworpen voor de hippe dude die geen trek heeft in bloemetjesdessin.

Storm Soares is vandaag 22 maanden en vier dagen. Het slaat werkelijk nergens op, hoe snel dat gaat!
Ik werd zo moe van dat gelul, tijdens Iris' zwangerschap.. ‘Geniet er nou maar van als het kindje er is, het gaat allemaal zooooo sneh- hel’
'Pfff. Dát maak ik lekker zelf wel uit', dacht ik.
Maar ik moet zeggen....

Zoeeeeeefff!

TADA!

En daar staat ie dan met z'n blonde krulletjes, te drummen op alles wat ie ziet, rond te rennen met een mic in z'n handje met loshangend kabeltje slepend over de grond. Je lacht je helemaal rot!

Natuurlijk zegt iedereen over zijn of haar kind dat ie leuk is,maar Storm Soares is zeker weten, met vlag én wimpel, de coolste rakker on the planet! Hoe dat kan? Ja, Iris natuurlijk! Die genen zijn 100% gekopieerd van haar!



Dat ie bijna nooit zeurt heeft Storm helemaal zeker weten van haar, no question! Als hij nou ook nog het lerend vermogen van Iris heeft, zie ik ook een zeer zonnige toekomst tegemoet in schoolrapporten.
Het-zou-toch-wat-wezen! Heeft deze trommelaar een perfect mens weten voort te brengen? Je zou het bijna denken!

Het klinkt misschien heel raar, maar ik zit soms echt te wachten, zelfs na bijna twee jaar, op dat addertje onder het gras. Ok, ok, ok, soms is het wel eens irritant dat je nodig iets moet doen, en je pappadag hebt. Of dat je net lekker alleen thuis bent, Storm heerlijk in z'n bedje ligt, je de studio induikt, en dat ie wakker wordt... maar daar houdt het eigenlijk zo'n beetje bij op!

Hoe kan dat nou, zul je denken? Je hoort toch zoveel van die horrorverhalen? Van die ouders op tv, in wiens ogen je een soort uitgeblust vlammetje ziet, en je denkt: ‘thank god, not me!’ De reden is simpel; en ze heet Iris Groenland. Mijn vriendin en moeder van Storm. My wife to be!

Want Iris heeft namelijk niet één kind, ze heeft er twee. (...) Daarbij is ze ook nog eens de drijvende kracht van ons onderneminkje. Zonder haar had ik óf geen boekingen meer, óf ik wist niet dat ik ze had, als je begrijpt wat ik bedoel.

En hoe moeilijk ik het haar ook vaak maak, en de egoïstische eikel ik soms wel eens kan zijn, ze steunt me altijd. Ik schaam me eigenlijk terwijl ik dit schrijf; ik denk dat ik Iris in verhouding meer gezeik bezorg dan Storm! Nou ja, ik ben in ieder geval eerlijk, daar is ook wel weer wat voor te zeggen.

Dus deze gaat naar:

Iris. - X -

Norman Soares



Norman Soares: Waar doen we het eigenlijk voor?



Aloha!

Ik weet niet hoe jullie het nieuwe jaar ingaan, en of jullie op enig moment stilstaan bij wat er is bereikt of gedaan moet worden in het verleden of in de toekomst. Ik lig in ieder geval elk jaar weer behoorlijk overhoop.

Van huis uit ben ik een ongelofelijke piekeraar, en altijd bezig met mezelf. Ik kan soms zo jaloers zijn op mensen die gewoon alles nemen zoals het is, en tot op zekere hoogte zorgeloos in het leven staan. Please teach me! Anybody?

Positief maar vooral negatief, houd ik mezelf steeds vaker tegen het licht, nadat het jaar weer op z´n eindje raakt. Op welke vlakken had ik het beter kunnen doen, wat zijn mijn doelen? Nou als ik het daarover moet gaan hebben, schrijf ik qua aantal lettertekens direct een jaarcolumn, ‘and I will bore the hell out of you’ dus laten we dat nou maar niet doen.

Wat ik wel veel om mij heen zie, is dat onder de mensen die beroepsmatig creatief actief zijn, misschien wel de beste piekeraars ter wereld schuilen. Dus ik sta hier volgens mij niet alleen in! Je komt er volgens mij ook niet onderuit, als je continue je gevoel aanspreekt en je belevingswereld tot het maximum op de proef stelt, iets dat je zeker nodig hebt als kunstenaar en/of artiest.

Hier een aantal voor en nadelen:

Kloterig

- Te vaak en te veel piekeren.
- Te veel willen, en daarom niet alles 100% kunnen uitvoeren,en daar zo nu en dan behoorlijk gefucked over raken.
- Je zonder goede assistentie er vaak organisatorisch een puinhoop van maakt.
- Emotioneel kunnen worden op momenten waar anderen dat niet zijn, en je soms het gevoel hebt op ‘een eiland te zitten’.


Lekker

- Je helemaal kunnen verliezen in je werk of hetgeen dat je leuk vindt.
-Doorgaan met verzinnen en bedenken van va alles en nog wat waar anderen al lang in bed liggen (en ook direct konden slapen).
- Emotioneel worden op momenten waar anderen dat niet zijn, en je het gevoel hebt op ‘een eiland te zitten’.

Natuurlijk wil ik niet al te veel ‘stereotypen’, maar ik durf toch wel te beweren dat ook vele artiesten in de dance-industrie hier zo nu en dan best wel eens last van hebben en/of profijt uit halen. Ik denk dat je minimaal 1 psychische 'tick' nodig hebt, anders redt je het simpelweg niet.

Bij sommige voel je de passie als ze optreden, of als je hun muziek hoort, of hoe ze op een bepaalde manier bewegen of kijken. Daar kan ik echt van genieten. Vaak zijn dat ook de meest succesvolle boys and girls die al langere tijd meedraaien in deze vluchtige wereld waar iedereen eventjes snel kan scoren.

Als je maar de juiste ingrediënten weet toe te passen in een productie, dj-set, performance, of een slimme marketingstrategie, kun je tegenwoordig al redelijk ver komen. Maar je moet ook die tick hebben om het leven dat je als artiest leidt te kunnen volhouden zonder helemaal dwaas te worden. Het is namelijk nooit klaar! Je winkel heeft geen open en sluitingstijden, waardoor je sociale leven moeilijk te onderhouden valt, of je vriendje of vriendinnetje altijd mauwt waarom je nou weer de studio in moet. Alhoewel mijn meisje mij liever continu in de studio heeft, da's ook niet alles.

De artiesten, die het doen vanuit hun core en vanuit het hart, zijn er vaak tussenuit te vissen. Diegene vind ik ook het leukst en het mooist om te zien. Of ze het nu puur voor hun zelf doen en hun muziek of puur om mensen te entertainen, of een mix van beide; dat maakt voor mij echt geen bal uit. De beweegreden waarom iemand op het podium wil staan is voor iedereen verschillend, maar ik vind het even bijzonder als je dat keer op keer, weekend na weekend weer kan overbrengen op een bijzondere manier.

Kijk bijvoorbeeld naar Benny Rodrigues, Leroy Styles, Roog, een collega als Shovell, Dr Lektroluv, Real el Canario, Vato Gonzalez, Billy the Klit, Sunnery James & Ryan Marciano, Karotte, Danny Tenaglia, en Johan Gielen in zijn hoogtijdagen met al zijn theatrale bewegingen! Allemaal verschillend in sound en uitstraling, maar desalnietemin leuk om te aanschouwen!

De één puur muzikaal (Leroy, je hebt mijn hart weer gestolen) en de ander qua entertainment, of nog mooier; een combi ervan. Zullen ze ook een 'tick' hebben? Ik zou het ze vragen! Hihi! Ik denk dat veel mensen niet beseffen, dat alleen het vasthouden van die drive om te kunnen performen en het beste uit jezelf te halen echt heel hard werken is. Ook als je alleen maar de plaatjes uitzoekt waarvan je weet dat de handjes in de lucht gaan, maar dat met zo’n krachtige performance helemaal goed maakt! Of weer dat apepakkie aantrekt. (Wie? wie?) Wat je ook doet, je moet het wel iedere keer weer ergens vandaan halen.

TICK!

Hoor ik daar een aantal lezers denken; ze doen het toch ook zeker wel voor het geld? Zeker! Natuurlijk doen we het allemaal ook voor de poen, maar als dat je enige drijfveer is, sta je over aantal jaar echt niet meer in een dikke club, maar gewoon weer in de augurkenfabriek. Als geld hetgeen is waarom je erin bent gestapt, of voor de fame en de geile nachten met groupies, ga je het gewoon niet redden. En diegene die dat al wel jaren lukt, is letterlijk een mazzelpik.

Norman Soares